Το πασίγνωστο καφενείο από την εποχή του μεσοπολέμου έως το 1975 ήταν εκείνο του Ηλία Περιμένη ( απ΄τ΄Άλικα) στην οδό Παλαμηδίου στα ” Μανιάτικα” του Πειραιά.

Ο Ηλίας , όταν πρωτοάνοιξε , σκέφτηκε να μην πάρει γκαρσόνι “ξένο”, αλλά να βάλει τον αδελφό του, φέρνοντας τον από την Μάνη. Ο λεβέντης νεαρός ήρθε και -το πρωΐ πήγαινε Γυμνάσιο- το απόγευμα γκαρσόνι στο καφενείο του αδερφού του.

Οι θαμώνες του ζητούσαν νερό , αλλά παρέα πολλοί όπως ήταν και για πολλή ώρα, “μπέρδευαν” τα ποτήρια τους με το νερό και, για ευκολία φώναζαν το γκαρσόνι να τους φέρει άλλο…φρέσκο.

_”Αμή τι δουλειά είναι τούτη; Ιχι-Ιχιά (ίσα-μόλις) ένα μούγκο (μια γουλιά) να ντο μαγαρίζετε;”

Ο σοφός και υπομονετικός Ηλίας, ο αδερφός του, του λέει:

_¨Μην ξαναρθείς…Εσύ δεν κάνεις για γκαρσόνι.Κάνεις για το στρατό!…”

Και δεν ξαναπάτησε στο μαγαζί.Κατατάχτηκε στο στρατό, πολέμησε στην Αλβανία. Αργότερα αποστρατεύτηκε ταξίαρχος!….

Πηγή: Κυριάκος Κάσσης.”Ξεχασμένοι & Ζωντανοί Θρύλοι του Ταινάρου” Σελ. 148.Εκδόσεις Ιχώρ Μάνη 2000