Η ιστορία της αρχαίας Ελλάδας δεν είναι μόνο μάχες και φιλοσοφία· είναι γεμάτη με σκοτεινές συνωμοσίες, τύψεις που παίρνουν τη μορφή φαντασμάτων και ιερά που λειτουργούσαν ως πύλες για τον Κάτω Κόσμο. Στο επίκεντρο όλων αυτών βρίσκεται ο Παυσανίας, ο νικητής των Πλαταιών, που από ήρωας κατέληξε να κυνηγιέται από τις Ερινύες και την οργή της Σπάρτης.
Η Προδοσία που Αποκαλύφθηκε σε μια Καλύβα
Όλα ξεκίνησαν με ένα «κλειστό» γράμμα προς τον Πέρση βασιλιά Ξέρξη. Ο Παυσανίας, τυφλωμένος από φιλοδοξία, υποσχόταν να υποδουλώσει την Ελλάδα με αντάλλαγμα χρήματα και στρατό. Όμως, ένας έμπιστος αγγελιαφόρος παρατήρησε κάτι τρομακτικό: κανείς από τους προηγούμενους απεσταλμένους δεν επέστρεφε ποτέ.
Ανοίγοντας την επιστολή, ο αγγελιαφόρος ανακάλυψε τη φρικτή αλήθεια: ο Παυσανίας διέταζε τον Ξέρξη να σκοτώσει τον κομιστή του γράμματος για να μην αποκαλυφθεί το μυστικό. Η συνέχεια θυμίζει ταινία θρίλερ:
Οι Έφοροι της Σπάρτης στήνουν μια παγίδα στο Ταίναρο.
Χτίζουν μια διπλή καλύβα στο ιερό του Ποσειδώνα.
Οι Έφοροι κρύβονται στο ένα δωμάτιο και ακούν τον Παυσανία να παραδέχεται την ενοχή του στον αγγελιαφόρο, υποσχόμενος του πλούτη για να σιωπήσει.
Ψυχοπομπεία: Εκεί που οι Φονιάδες Ζητούσαν Συγχώρεση
Το άρθρο μας μεταφέρει σε μια άγνωστη πτυχή της αρχαιότητας: τα Ψυχοπομπεία. Ήταν ναοί, όπως αυτός του Ποσειδώνα στο Ταίναρο, όπου οι άνθρωποι πίστευαν ότι μπορούσαν να καλέσουν τις ψυχές των νεκρών.
Ο Παυσανίας δεν κυνηγήθηκε μόνο από τον νόμο, αλλά και από τις τύψεις του. Στο Βυζάντιο, σκότωσε κατά λάθος μια νεαρή κοπέλα, την Κλεονίκη. Το φάντασμά της τον στοίχειωνε κάθε νύχτα, ψιθυρίζοντας: «Θα σε τιμωρήσω όπου κι αν πας». Απεγνωσμένος, ο στρατηγός κατέφυγε σε ψυχοπομπεία για να εξευμενίσει την ψυχή της, αλλά η προφητεία της Κλεονίκης ήταν ξεκάθαρη: η λύτρωση θα ερχόταν μόνο με τον θάνατό του στη Λακεδαίμονα.
Το Τραγικό Τέλος και η Δύναμη της Δεισιδαιμονίας
Η πτώση του Παυσανία ήταν σκληρή. Πολιορκημένος σε ένα σπιτάκι έξω από το ναό της Αθηνάς, πέθανε από την πείνα και το κρύο, καθώς οι Σπαρτιάτες έχτισαν την πόρτα και αφαίρεσαν τη σκεπή. Αυτό το γεγονός έμεινε στην ιστορία ως «Ταινάριον Άγος», μια κατάρα που σημάδεψε την πόλη.
Το παράδοξο της πίστης: Η πίστη στις ψυχές ήταν τόσο ισχυρή, που το άρθρο μας θυμίζει πώς δύο Μεσσήνιοι κατάφεραν να σφάξουν Σπαρτιάτες στρατιώτες απλώς και μόνο επειδή μεταμφιέστηκαν σε Διόσκουρους. Οι Σπαρτιάτες, αντί να αμυνθούν, γονάτισαν να προσκυνήσουν τους «θεούς» που τους έκοβαν τα κεφάλια!
Γιατί αυτή η ιστορία παραμένει επίκαιρη;
Το κείμενο του Στράβωνα δεν είναι απλώς μια καταγραφή γεγονότων. Είναι μια μελέτη πάνω στην ανθρώπινη συνείδηση. Οι αρχαίοι χρησιμοποίησαν τον φόβο των φαντασμάτων ως ένα «έξυπνο τέχνασμα» για να αποτρέπουν τους φόνους. Σήμερα, το Ταίναρο στέκει ακόμα εκεί, στην άκρη της Μάνης, θυμίζοντας μας την εποχή που τα όρια ανάμεσα στον κόσμο των ζωντανών και των νεκρών ήταν… μια καλύβα δρόμος.
Πηγή:” Οι Νυκλιάνοι”. Δημήτριος .Β.Δημητράκος .Τόμος Α΄
Φωτό: Όμορφη Μάνη
