Ετοιμαστείτε για μια ιστορία από την παλιά Μάνη που αποδεικνύει ότι ακόμα και οι πιο ιερές στιγμές, όπως ένας γάμος, μπορούν να μετατραπούν σε κωμωδία παρεξηγήσεων! Ξεχάστε τις ρομαντικές κορόνες και τα γλυκόλογα. Εδώ έχουμε πρωταγωνίστρια μια νύφη που πήρε τις συμβουλές των συγγενών της πολύ… κατάκαρδα, και έναν γαμπρό που, αντί για “σ’ αγαπώ”, είπε “αντίο” με το μουλάρι του! Διαβάστε πώς μια απλή παράδοση μπορεί να οδηγήσει σε ένα “στράβωμα” τόσο επικό, που θα το θυμούνται ακόμα και σήμερα!
Το 1948 εγίνη “η χαρά” του Νίκου στα Κοκκινόγεια του Ακροταίναρου. Νύφη; η Κυριάκω.
«Εκεί που την εντύνασι νύφη,… η ξαδέρφη της η Παρασκευούλα ή Παναγιωτίτσα και η Αγαδίτσα η νύφη της ,της ελέασι και της εβάλασι στο μυαλό:
“ – Όντα γίνεται η στεφάνωση και η νύφη βάνει το πόδι της και της το πατά ο γαμπρός,μην το κάνεις, εσύ να ντου το πατήσεις πρώτη… Έτσα θα ντόνε κάνεις ό,τι θέσεις εσι. Εσύ θα του κάνεις κουμάντο όσο ζήσετε…”.
Εκείνη, αθώα κοπέλλα, το πίστεψε… Ειδιάηνα στη γ Καλάνα (= Αγ. Τριάδα Πολύρου) εγίνη η στεφάνωση κι εβγήκασι όξου να δεχτούσι κερασματα. Μόλις εδέχτηνα τα κεράσματα, της ελέει ο γαμπρός:
“Βάλε το ποδι ζου”, για να ντής το πατήσει… .
“Όχι, βάλε εσύ το δικό ζου…”
“Μωρή βάλε το πόδι σου”, αγρίεψε ο γαμπρός…
” Όχι…εσύ..”
Ένα πέταμα στο μαντήλι με τα λεφτά – τα κεράσματα – και ο Νίκος καβαλά το μουλάρι και έφυγε για το σπίτι του κι επαράτησε τη νύφη…
Εκείνη που εκατάλαβε το λάθος της κι εματάνιωσε έκλαιε σα σκυλί. Η μάνα της τήνε βούτηξε από τα μούτρα:
“Α, μωρή ξακληρομοίρα! Τί είνε φτούνα; Ποιος ζου τα δασκάλεψε;”.
Εμαζέψανε ό,τι κεράσματα ηύρανε και τήνε βάλασι στο μουλάρι για να πάει να παρακαλέσει το γαμπρό να τήνε δεχτεί.
Η Βενέτα η Μπουρολίτσα, κόρη της Πότας τη Κεραμιδίτσας, που έτυχε νάχει έρθει στη Μάνη από την Αθήνα πρώτη φορά, κι έτυχε στο γάμο, έλεε:
“Αχ… πω, πω! Μα πώς κάνουνε το γάμο εδώ στη Μάνη! Με καυγάδες”!… Αυτή ενόμιζε ότι σε κάθε γάμο έτσι εγίνοτα….
Τελικά, η νύφη πήγε στο σπίτι του γαμπρού που τήνε συχώρεσε και την εδέχτη. Ακολούθησε γλέντι… Η Κυριάκω έγινε από τις καλύτερες συζύγους του Ακροταίναρου… Ίσως επειδή τελικά ο άντρας της της πάτησε το πάλι και όχι αυτή το δικό του…
Ηθε(λε) παντρεία
“-Θέεις σούκα, αφέντη μου;”.
“-Δε θέου ζου λέου!…..
“-Θέεις λιπίνους, αφέντη μου;”.
“-Δε θέου ζου λέου!…”.
“-Θέεις παντρεία, αφέντη μου;”.
“-Θέου και καλοθέου…”.
(Λέγεται για δύστροπους και καλομαθημένους στο Ακροταίναρο)
Από το βιβλίο : “Ανέκδοτα πραγματικών προσώπων της Μάνης” του Κυριάκου Δ. Κάσση, 1986
