Κονάκια Γυθείου Μάνης: Εκεί που η ιστορία συναντά το πορφυρό δειλινό

Υπάρχουν μέρες του Αυγούστου που ο χρόνος στη Μάνη μοιάζει να σταματά, αφήνοντας χώρο μόνο για την ομορφιά. Ένα τέτοιο δειλινό, στον οικισμό Κονάκια Γυθείου Μάνης, γίναμε κοινωνοί μιας εμπειρίας που ξεπερνά τα όρια μιας απλής επίσκεψης.

Το Τοπίο που «ζωγραφίζει» η δύση

Καθισμένοι στο «Πέτρινο», το παραδοσιακό ταβερνάκι του κυρίου Χρήστου Μανιατάκου, γίναμε μάρτυρες ενός καθημερινού θαύματος. Ο ήλιος, κρυμμένος πίσω από τα βουνά της Κάτω Μάνης, «βάφει» με πορφυρά χρώματα τον Μεσσηνιακό κόλπο. Το βλέμμα ,ανέμελα, ταξιδεύει από το ιστορικό Λιμένι και το ομηρικό Οίτυλο, έως τη Στούπα και την Καρδαμύλη, δημιουργώντας ένα πανόραμα φαντασίας που κόβει την ανάσα κι ας είμαστε στα Κονάκια Γυθείου Μάνης.Άλλωστε την φαντασία ουδείς ορίζει….

Ανθρώπινες ιστορίες: Η «ζωντανή» Μάνη

Στα Κονάκια Γυθείου Μάνης, η φιλοξενία δεν είναι λέξη, είναι τρόπος ζωής. Ο κύριος Χρήστος, άψογος οικοδεσπότης και «παιδί της επιστροφής» από την Αθήνα στη γενέτειρα γη, μας υποδέχτηκε ανάμεσα σε πετρόχτιστους τοίχους και παραδοσιακές ψάθινες καρέκλες.

Η βραδιά απέκτησε βάθος με τις αφηγήσεις των συνδαιτυμόνων μας:

• Η ζωντανή ιστορία: Στην παρέα μας βρέθηκαν απόγονοι του σπουδαίου Λόγιου και Παιδαγωγού Ιωάννη Πατσουράκου, θυμίζοντάς μας ότι κάθε πέτρα σε αυτό το χωριό των Κονάκιων Γυθείου Μάνης κουβαλάει μια πνευματική παρακαταθήκη.

• Η έρευνα του τόπου: Ο κ. Αλέξανδρος Ξανθάκος, μελετητής της ιστορίας της Μάνης, μας «ξεναγήσε» στην προέλευση των επωνύμων της περιοχής. Μας αποκάλυψε πως το όνομα «Ξανθάκος» –αν και ριζωμένο στη Μέσα Μάνη και τα «Ξανθιάνικα» της Μηλιάς– έχει τις ρίζες του στο Οίτυλο, συνδεδεμένο με τους θρυλικούς Μεδίκους Γιατριάνους.

Μια νύχτα που μένει χαραγμένη

Καθώς η νύχτα απλωνόταν στα Κονάκια Γυθείου Μάνης, το ταβερνάκι του κυρίου Χρήστου, με τον κρυφό φωτισμό να τονίζει την πέτρινη αρχιτεκτονική του, έμοιαζε με καταφύγιο ηρεμίας. Το μόνο που τάραζε τη σιωπή ήταν οι μακρινές ιαχές από τα τσακάλια στα βουνά – μια υπενθύμιση της άγριας, ανόθευτης φύσης που περιβάλλει την περιοχή.

Δίπλα μας, οι Πυροσβέστες που περιπολούν στα δύσβατα μονοπάτια, υπενθύμιζαν με τη σιωπηλή παρουσία τους τον καθημερινό αγώνα για την προστασία αυτού του ευλογημένου τόπου.

Φεύγοντας από τα Κονάκια Γυθείου Μάνης, δεν πήραμε μαζί μας μόνο τη γεύση από τα ντόπια μεζεδάκια. Πήραμε την υπόσχεση πως θα επιστρέψουμε. Γιατί τέτοιες νύχτες, κάτω από τον φεγγαρόλουστο ουρανό, δεν είναι απλές αναμνήσεις – είναι ο λόγος που αγαπάμε αυτόν τον τόπο.

Παρακάτω παραθέτουμε υλικό-δημιούργημα του κυρίου Αλέξανδρου Ξανθάκου , το οποίο ευγενικά μας παραχώρησε και τον ευχαριστούμε για αυτό. Επίσης κάποιες φωτό από το γραφικό ταβερνάκι του κυρίου Χρήστου.

Ταβέρνα ” Το Πέτρινο”. Κονάκια Γυθείου Μάνης