Όταν ο Άξονας Γερμανίας – Ιταλίας άρχισε να παίρνει την «κάτω βόλτα», ο Δημήτρης Δημητράκος, καλά πληροφορημένος, καλεί τους πιο επιφανείς Έλληνες που γνώρισε – κυρίως Μανιάτες – για να σκεφθούν και να αποφασίσουν, σε περίπτωση που τελειώσει η Κατοχή, ποιον πρέπει να προωθήσουν σαν «Εθνάρχη», που να είναι κοινώς αποδεκτός.
Ο Κώστας Δαβάκης, ο θριαμβευτής της Πίνδου, δεν θα παρίστατο, γιατί το τραύμα του μόλις είχε αρχίσει να επουλώνεται πλήρως.(Σημ: Είχε τραυματιστεί βαριά στον πνεύμονα στο μέτωπο της Αλβανίας)
Μαζεύτηκαν στο σπίτι του Δημητράκου στο Κουκάκι (εκεί που είναι τώρα ο «Διόνυσος», δίπλα), στο μεγάλο σαλόνι, και ο οικοδεσπότης, σαν γεροντότερος, έκανε την «εισήγηση». Μεταξύ άλλων είπε:
«Εν όψει απελευθερώσεως, θα πρέπει να επιλέξουμε και να υποστηρίξουμε άνθρωπο κοινά αποδεκτό ως Εθνάρχη, που να υποστηρίζει τα ελληνικά δίκαια σε Βόρειο Ήπειρο, Κύπρο και όπου αλλού… Ο άνθρωπος αυτός πρέπει να είναι ακραιφνούς ελληνικής καταγωγής και όχι ξενοκίνητος… Προτείνω μάλιστα σαν άξιο πρόσωπο τον Κωνσταντίνο Δαβάκη. Ακούω τις απόψεις σας…»
Μίλησε ο Θόδωρος Βουδικλάρης με «ξινά» μούτρα: «Γιατί τον Δαβάκη; Αυτός ούτε καν πολέμησε ο ίδιος!… Εμείς πέσαμε μες στη φωτιά… Δεν τον θεωρώ αξιότερο ούτε εμού, ούτε άλλων παρευρισκομένων…»
Ο Βραχνός, αιώνιος αντίζηλος του Δαβάκη, παρενέβη: «Αν προβλήθηκε ο Δαβάκης υπέρ του δέοντος από τον Τύπο, δεν σημαίνει αυτό ότι και εμείς δεχόμαστε τοιαύτη υπεροχή του!…»
Αίσθηση, μουρμουρητά και «βαβούρα» στην ομήγυρη…
«Σκασμός!…», ακούστηκε βροντερή η φωνή του Δημητράκου, ενώ η γροθιά του βρόντηξε στο τραπέζι, σκίζοντας τη μουρμούρα… Σώπασαν όλοι!… Σιγή!…
«Η “πληγή” που έχουμε οι Έλληνες από τον Τρωικό Πόλεμο ως σήμερα, να μην αναγνωρίζει ο ένας την αξία του άλλου, δεν θα περάσει και εδώ! Ο ήρωας της Αλβανίας θα είναι ένας, ο Εθνάρχης θα γίνει ένας!… Κι αυτός θα είναι ο Δαβάκης!… Είτε το αξίζει απόλυτα, είτε όχι!… Δεν μπορούμε να είμαστε όλοι!…»
Η συζήτηση μπήκε σε ηρεμότερη τροχιά. Και αποφασίστηκε ο Δαβάκης να είναι ο μεταπελευθερωτικός Εθνάρχη.
Την επομένη όμως κάποιος πήγε στην Κομαντατούρα και «σφύριξε» στους Ιταλούς, ότι οι ελληνικές αντιστασιακές οργανώσεις της Αθήνας ετοιμάζουν γενική επίθεση εναντίον τους. Και την επίθεση αυτή κατευθύνει ο Δαβάκης!
Ύστερα από αυτό οι Ιταλοί, για προληπτικούς λόγους, πήγαν στο σπίτι του Δαβάκη, τον συνέλαβαν και αυτόν. Και με άλλους μαζί τον έστειλαν με μεταγωγικό στην Ιταλία.
Έξω από τους Αγίους Σαράντα όμως, το μεταγωγικό των Ιταλών βομβαρδίστηκε από αγγλικό αεροπλάνο και βούλιαξε…
Ορισμένοι σώθηκαν. Ο Δαβάκης όμως, με το τραύμα νωπό στον πνεύμονα, δεν μπόρεσε να κολυμπήσει για πολύ. Κι έτσι χάθηκε ο άνθρωπος που ο Ελληνισμός στήριζε τις μεταπολεμικές ελπίδες του…
Πηγή: Κυριάκος Κάσσης.Ξεχασμένοι & Ζωντανοί Θρύλοι του Ταινάρου. Εκδόσεις Ιχωρ. 2000.
