Έρχεται καλοκαίρι .
Και η Μάνη δεν σε καλεί. Σε προκαλεί. Το Καλοκαίρι στη Μάνη δεν είναι διακοπές. Είναι μύηση.
Η πέτρα ανασαίνει ιστορία
Στην Αρεόπολη , ο Ιούλιος πέφτει σαν σφυρί. Δεν έχεις πλατάνια να σου χαρίσουν ίσκιο. Μόνο ήλιος λευκός, που γδέρνει. Και πύργοι της Μάνης – πυργόσπιτα θεόρατα, λαξευμένα από την ίδια οργή του βράχου. Στέκονται άγέρωχα. Δεν φυλάνε πια από πειρατές. Φυλάνε ιστορία .
Κάθε πέτρα τους ιδρώνει μνήμη. Κάθε πολεμίστρα κοιτά τον χρόνο κατάματα. Κάθε χαραμάδα κρύβει έναν θρύλο που δεν δέχτηκε να πεθάνει.
Στα καλντερίμια, η ώρα του τηγανιού. Τραβηχτί : πίτα χρυσαφένια, κασέρι που ροδίζει και αφρίζει στην άκρη, καλαμάκι ζουμερό τυλιγμένο μέσα. Η τριπλέτα της Μάνης. Το δαγκώνεις όρθιος, με αλάτι στα δάχτυλα.
Η θάλασσα φοράει τα καλά της
Γύθειο : Το σούρουπο το λιμάνι γίνεται πίνακας. Βάρκες βαμμένες λουλακί γέρνουν νωχελικά. Η Κρανάη απέναντι, νησίδα-όνειρο. Πίνεις ουζάκι παγωμένο. Το γλυκάνισο καίει τον λαιμό, ανακατεύεται με την αρμύρα.
Καρδαμύλη : Εδώ η ομορφιά δεν φωνάζει. Ψιθυρίζει. Κυπαρίσσι και ελιά σκύβουν να πιουν θάλασσα. Τα βότσαλα καίνε τα πέλματα το μεσημέρι. Το βράδυ, γίνονται κρεβάτια για ρομαντικές νύχτες . Το φεγγάρι σπάει σε χίλια κομμάτια ασημιού στο νερό.
Και κάπου ανάμεσα στα σοκάκια, περπατά ακόμα ο ίσκιος του Πάτρικ Λη Φέρμορ . Του Άγγλου που ερωτεύτηκε τη Μάνη, έχτισε σπίτι εδώ και έκανε γνωστή στον κόσμο με τη «Μάνη» του. Η φωνή του πλανιέται ακόμα στα καλντερίμια, με ένα βιβλίο στο χέρι.
Στούπα : Η αμμουδιά που διάλεξε ο Καζαντζάκης. Εδώ, σε ένα σπιτάκι πάνω στο κύμα, έγραψε τον «Βίο και Πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά» . Χρυσάφι κάτω από τα πόδια, μελάνι στην ψυχή. Εδώ το κύμα δεν έχει θυμό. Έρχεται σαν χάδι. Σαν προσευχή. Κλείνεις τα μάτια και ακούς τη γραφομηχανή του να χτυπά ρυθμικά, μαζί με την καρδιά της θάλασσας.
Η σπάκα: Το λουλούδι που δεν ζήτησε άδεια
Και παντού, ανάμεσα στις ξερολιθιές, φυτρώνει η σπάκα . Το ταπεινό φυτό της Μάνης. Κίτρινη, αγκαθωτή, ανυπότακτη. Ρίζωσε μόνη της στο πιο ξερό. Ανθίζει κόντρα στον λίβα. Σκύβεις να την κόψεις και σου γδέρνει τα δάχτυλα. Έτσι κάνει η Μάνη .
Γιατί το καλοκαίρι εδώ δεν είναι εποχή. Είναι τελετουργία.
Γιατί οι νύχτες έχουν συμφωνία: τζιτζίκια, κύμα που σπάει στα βράχια, αέρας που ουρλιάζει μέσα από τις πολεμίστρες των πυργόσπιτων .
Γιατί οι παραλίες της δεν παραδόθηκαν ποτέ. Κρύβουν σπηλιές με θρύλους , νερά τόσο διάφανα που τρομάζει. Από το Γύθειο ως την Καρδαμύλη και τη Στούπα , κάθε κόλπος είναι μια πληγή που έγινε ομορφιά.
Το καλοκαίρι έρχεται.
Η Μάνη φοράει τα λευκά της. Τα πυργόσπιτα ασπρίζουν στον ήλιο. Η σπάκα κιτρινίζει στις πλαγιές. Το ουζάκι περιμένει παγωμένο.
Αν ψάχνεις πραγματικό Καλοκαίρι στη Μάνη , εδώ είναι. Εδώ, ακόμα και ο χρόνος ντράπηκε και έγινε πέτρα. Για να μείνει.
Εσύ; Θα τολμήσεις να γίνεις μέρος του θρύλου;
Κείμενο-Φωτό Όμορφη Μάνη
