Σε μια εποχή όπου η επιβράβευση της προσπάθειας αποτελούσε τον ισχυρότερο κοινωνικό δεσμό, η Μάνη πρωτοστατούσε με το δικό της μοναδικό ήθος. Μια ιδιαίτερη και συχνά άγνωστη πτυχή για την ιστορία της Αρεόπολης Μάνης μας αποκαλύπτει ότι το όνομα του “καλού μαθητή” δεν περιοριζόταν στις σχολικές αίθουσες, αλλά γινόταν κτήμα και καμάρι όλης της περιοχής.
Πέρα από τους επαίνους, υπήρχαν άνθρωποι που μετέτρεψαν την αγάπη για τη γενέτειρά τους σε έμπρακτη στήριξη, θεσπίζοντας βραβεία που σφράγισαν τη μοίρα πολλών νέων. Ας ανακαλύψουμε τις ιστορίες των μεγάλων ευεργετών που επένδυσαν στο μέλλον του τόπου τους, αποδεικνύοντας ότι η γνώση ήταν πάντα το πολυτιμότερο “φυλαχτό” για έναν Μανιάτη.
Η Ηθική Ανταμοιβή: «Έμενε το όνομά τους»
Πριν από τα χρηματικά βραβεία, υπήρχε η ηθική αναγνώριση. Ο σημαιοφόρος και οι πρωτεύσαντες των τάξεων στην Αρεόπολη απολάμβαναν μια φήμη που ξεπερνούσε τα όρια του σχολείου. Η διάκριση σε διαγωνισμούς «Λακωνικής κλίμακας» αποτελούσε το πρώτο βήμα για την εισαγωγή σε πανεπιστημιακές σχολές, σε μια περίοδο που η μόρφωση ήταν το πολυτιμότερο εφόδιο.
Οι Φύλακες Άγγελοι της Παιδείας
1. Παύλος Κουράκος-Μαυρομιχάλης: Το Ίδρυμα “Το Σπίτι μας”
Ο δικηγόρος από την Αρεόπολη, Παύλος Κουράκος-Μαυρομιχάλης, απέδειξε τι σημαίνει προσφορά στον γενέθλιο τόπο. Παρά τις δικαστικές περιπέτειες και τις γραφειοκρατικές καθυστερήσεις της εποχής, κατάφερε να κληροδοτήσει ακίνητη περιουσία υπέρ των μαθητών του Γυμνασίου Αρεόπολης.
Το ιστορικό ορόσημο: Το 1964 δόθηκαν τα πρώτα χρηματικά βραβεία (1.500, 1.300 και 1.200 δρχ.) ανά τάξη.
Κοινωνική προσφορά: Η δωρεά του στήριξε αρχικά και τα λαϊκά συσσίτια της περιοχής κατά τη διάρκεια της Κατοχής.
2. Γεώργιος Τσιμπιδάρος-Φτέρης: Ο Ποιητής που δεν Ξέχασε την Πέτρα του
Ο Γεώργιος Τσιμπιδάρος, γνωστός με το λογοτεχνικό ψευδώνυμο Φτέρης, γεννημένος στην Καρέα το 1892, υπήρξε μια εμβληματική μορφή των γραμμάτων. Δημοσιογράφος στο «Βήμα» και «φίνος Παριζιάνος», όπως τον χαρακτήρισε ο Δημήτρης Ψαθάς, κράτησε τη μανιάτικη συνείδησή του αναλλοίωτη.
Το Βραβείο Αριστείας: Μετά τον θάνατό του το 1967, η σύζυγός του Ρέα θέσπισε χρηματικό βραβείο για τον απόφοιτο με τον υψηλότερο βαθμό.
Μια συγκινητική κληρονομιά: Το 1969, το βραβείο έφτανε το ποσό των 5.000 δρχ., τεράστιο για τα δεδομένα της εποχής.
Το Μνημείο στην Μπαστούνα
Αν βρεθείτε στον δρόμο Γυθείου-Αρεόπολης, στη θέση Μπαστούνα, θα συναντήσετε την προτομή του Φτέρη, έργο του Μιχάλη Κάση. Εκεί, χαραγμένη στην πέτρα, βρίσκεται η ουσία της μανιάτικης ψυχής:
«Τη θύμηση της Μάνης, της πέτρας και του αέρα της Μάνης, τα έπαιρνα πάντα μαζί μου όπου πήγαινα. Σαν φυλαχτό».
Συμπέρασμα
Η ιστορία των χρηματικών βραβείων στην Αρεόπολη δεν αφορά μόνο τα χρήματα. Αφορά το ήθος, τη φιλομάθεια και την αλληλεγγύη. Είναι μια υπενθύμιση ότι η πρόοδος ενός τόπου βασίζεται στους ανθρώπους που, ακόμη και όταν φτάνουν ψηλά, σκύβουν για να δώσουν το χέρι στους επόμενους.
Πηγή: “Ιστορία του Γυμνασίου και Λυκείου Αρεόπολης. Σταύρου Π. Πατρικουνάκου-Δικηγόρου. σελ.58-60
