Υπάρχουν βουνά που τα κοιτάς. Και υπάρχει ο Ταΰγετος που σε κοιτάζει αυτός.
Σηκώνεται απότομα, σαν τείχος θεών, ανάμεσα στη Λακωνία και τη θάλασσα του Μεσσηνιακού. Η κορυφή του, ο Προφήτης Ηλίας Ταϋγέτου, στα 2.407 μέτρα, τρυπάει τα σύννεφα. Είναι το ψηλότερο βουνό της Πελοποννήσου, αλλά οι αριθμοί τον αδικούν. Ο Ταΰγετος δεν μετριέται. Αισθάνεται.
Το Σπαθί που Χώρισε τη Μάνη για να τη Σώσει
Η ράχη του είναι το αρχαίο σύνορο. Το μαχαίρι που χώρισε τη γη και έφτιαξε δύο κόσμους αδελφούς. Από εδώ η Ανατολική Μάνη, η Λακωνική Μάνη, η Μέσα Μάνη: ξερή, αγέρωχη, γεμάτη πυργοκατοικίες, με το Γύθειο, την Αρεόπολη και το Ακρωτήριο Ταίναρο να βιγλίζουν το πέλαγος.
Από εκεί η Δυτική Μάνη, η Έξω Μάνη: κατάφυτη, με ελιές που κατηφορίζουν στο κύμα, με την Καρδαμύλη, τη Στούπα, τον Άγιο Νίκωνα να λούζονται στο φως του ηλιοβασιλέματος.
Ο Ταΰγετος τις χωρίζει. Και την ίδια στιγμή τις ενώνει με έναν ομφάλιο λώρο από πέτρα και μνήμη. Γιατί χωρίς αυτό το βουνό, δεν θα υπήρχε Μάνη. Οι Μανιάτες έμειναν αδούλωτοι επειδή είχαν πλάτη τον Ταΰγετο. Τα φαράγγια του Ταϋγέτου, ο Βυρός, το Ριντόμο, το Νούπαντι, έγιναν οι φλέβες της λευτεριάς. Εδώ κρύφτηκαν, εδώ πολέμησαν, εδώ έθαψαν τους νεκρούς τους όρθιους.
Εκεί που Κατοικούν οι Νύμφες και οι Αετοί
Τον βάφτισε η Ταϋγέτη, μια από τις Πλειάδες, κόρη του Άτλαντα. Κυνηγημένη, ζήτησε καταφύγιο και το βουνό την σκέπασε. Ακόμα και σήμερα, αν περπατήσεις στα μονοπάτια του Ταϋγέτου την αυγή, θα νιώσεις πως δεν είσαι μόνος.
Είναι προστατευόμενη περιοχή Natura 2000, Καταφύγιο Άγριας Ζωής. Το ελατόδασος του Ταϋγέτου με τα κεφαλληνιακά έλατα και τη μαύρη πεύκη ψιθυρίζει ιστορίες. Εδώ πετά ο χρυσαετός. Εδώ φυτρώνουν 30 ενδημικά φυτά που αρνήθηκαν να υπάρξουν οπουδήποτε αλλού.
Για Όσους Θέλουν να τον Ακούσουν
Η πεζοπορία στον Ταΰγετο δεν είναι βόλτα. Είναι προσκύνημα. Το Ευρωπαϊκό μονοπάτι Ε4 χαράζει τις πλαγιές του. Η ανάβαση στον Προφήτη Ηλία από το Καταφύγιο Ταϋγέτου σε αφήνει άφωνο. Όχι από την κούραση. Από το δέος.
Τα χωριά του Ταϋγέτου — Αναβρυτή, Πολιάνα, Καστάνια, Γεωργίτσι — κρέμονται στις πλαγιές σαν αετοφωλιές. Πέτρα στην πέτρα, μνήμη στη μνήμη. Από εδώ ξεκινά το νερό που ξεδιψά τη Σπάρτη και την Καλαμάτα. Ο Ευρώτας και ο Νέδοντα είναι παιδιά του.
Γιατί ο Ταΰγετος Δεν Είναι Απλώς Βουνό
Είναι το σύνορο που βλέπεις από την Καλαμάτα όταν πίνεις καφέ στο λιμάνι. Χιονισμένος τον Μάρτη, καταπράσινος τον Μάη. Είναι η σκιά που πέφτει πάνω στη Σπάρτη το δειλινό και σου θυμίζει από πού κρατάς.
Ο Ταΰγετος δίδαξε στους ανθρώπους του την αντοχή. Να στέκονται όρθιοι. Να μην προσκυνούν. Χώρισε την Ανατολική από την Έξω Μάνη, ναι. Αλλά τους έδωσε την ίδια περηφάνια, την ίδια ματιά, τον ίδιο ουρανό.
Αν δεν έχεις σταθεί σε μια κορυφή του και δεν έχεις δει τη Μάνη να απλώνεται στα πόδια σου, δεξιά κι αριστερά, σαν ανοιχτό βιβλίο, δεν έχεις καταλάβει την Ελλάδα.
Όμορφη Μάνη
