Αν η Μάνη ήταν ποίημα, που ήταν ένας δεκαπεντασύλλαβος του Ρίτσου : σκληρός, δωρικός, αλλά γεμάτος από το φως της ανάστασης. Η νοσταλγία εδώ έχει το άρωμα της αστοίβης και του φασκόμηλου . Είναι η αίσθηση του «νόστου» —της επιστροφής στην πατρίδα της ψυχής— όπου ο θάνατος και η ζωή συνυπάρχουν στο ίδιο στενό σοκάκι.
- Ο Επιτάφιος ως Μοιρολόι: Στη Μάνη, η Μεγάλη Παρασκευή δανείζεται κάτι από την παράδοση του μανιάτικου μοιρολογιού. Δεν είναι μόνο ο θρήνος για τον Θεάνθρωπο· είναι ένας συλλογικός αποχαιρετισμός σε όσα χάθηκαν. Καθώς ο Επιτάφιος περνά από τα πέτρινα καλντερίμια της Αρεόπολης , οι φλόγες των κεριών τρεμοπαίζουν πάνω στους τοίχους των πύργων, κάνοντας την ιστορία να μοιάζει με ζωντανό οργανισμό που αναπνέει δίπλα σου.
Η Μυσταγωγία της Σιωπής
- Το «Χριστός Ανέστη» στο Λιμένι: Φαντάσου τον ήχο της καμπάνας να ταξιδεύει πάνω από τα ακίνητα νερά του κόλπου. Είναι η στιγμή που η «αγριάδα» του τοπίου μαλακώνει, και η πέτρα, από φυλακή, γίνεται καταφύγιο. Εκεί, η νοσταλγία μετατρέπεται σε ελπίδα. Θυμάσαι τα παιδικά Πάσχα, το ζεστό ψωμί της γιαγιάς και τη μυρωδιά του ασβέστη που μόλις στέγνωσε στον ήλιο.
Η Λαμπρή της Μνήμης
- Η Λιτανεία των Εικόνων (Δευτέρα): Είναι ίσως η πιο συγκινητική στιγμή. Οι Μανιάτες περπατούν στα χωράφια και τα νεκροταφεία, κρατώντας τις εικόνες, σαν να λένε στους προγόνους τους: «Κοιτάξτε, η άνοιξη ήρθε πάλι, η ζωή νίκησε» . Είναι μια πράξη βαθιάς αγάπης, μια γέφυρα ανάμεσα στο «τότε» και το «τώρα».
Στη Μάνη, το Πάσχα σε διδάσκει ότι η ομορφιά κρύβεται στην αφαίρεση : ένας πύργος, ένα κόκκινο αυγό, το απέραντο γαλάζιο και η σιωπή που λέει τα πάντα. Είναι η επιστροφή στην ουσία, εκεί που η καρδιά χτυπά στον ρυθμό της πέτρας.
Visited 1 times, 1 visit(s) today