Στα τέλη του 18ου και στις αρχές του 19ου αιώνα, μια εμβληματική μορφή δέσποζε στα βουνά της Μάνης και του Ταϋγέτου, σφυρηλατώντας έναν θρύλο ανδρείας και αντίστασης: ο Ζαχαρίας Μπαρμπιτσιώτης. Γεννημένος στην Ανδρούβιστα της Μάνης, ο Μπαρμπιτσιώτης αναδείχθηκε σε έναν από τους πιο φημισμένους και δραστήριους κλεφταρματολούς της εποχής του, αφήνοντας ανεξίτηλο το σημάδι του στην ιστορία της περιοχής.
Από νεαρή ηλικία, ο Ζαχαρίας Μπαρμπιτσιώτης ακολούθησε το δύσκολο μονοπάτι της κλεφτουριάς, επιλέγοντας την ελεύθερη ζωή στα βουνά αντί της υποταγής στην οθωμανική κυριαρχία. Γρήγορα ξεχώρισε για την απαράμιλλη ανδρεία, την τόλμη και την αποφασιστικότητά του. Ήταν ένας χαρισματικός ηγέτης, ικανός να συγκεντρώνει γύρω του πιστούς συντρόφους και να τους οδηγεί με επιτυχία σε συγκρούσεις με τις οθωμανικές δυνάμεις.
Η δράση του Μπαρμπιτσιώτη εκτεινόταν κυρίως στην ορεινή Μάνη και τον επιβλητικό Ταΰγετο. Η φήμη του ως ακαταμάχητου πολεμιστή και στρατηγικού νου εξαπλώθηκε ταχύτατα σε όλη την Πελοπόννησο, κάνοντάς τον σύμβολο της άκαμπτης αντίστασης των Μανιατών στην οθωμανική κυριαρχία. Συμμετείχε σε πολλές σημαντικές μάχες και αψιμαχίες, επιδεικνύοντας συχνά αξιοθαύμαστη ευφυΐα και θάρρος που ενέπνεαν τους άνδρες του και προκαλούσαν τον φόβο στους αντιπάλους του.
Η περιοχή των Τσερίων Μάνης συνδέεται άρρηκτα με τη ζωή και το τραγικό τέλος του Ζαχαρία Μπαρμπιτσιώτη. Το 1804, σε αυτό το ορεινό χωριό, ο θρυλικός κλεφταρματολός έπεσε θύμα δολοφονίας από άλλους οπλαρχηγούς. Οι λόγοι πίσω από αυτή την πράξη παραμένουν αντικείμενο ιστορικής έρευνας, με πιθανές αιτίες τις αντιζηλίες για την επιρροή στην περιοχή και τις συγκρούσεις συμφερόντων μεταξύ των ισχυρών ανδρών της εποχής.
Τι ‘χουν της Μάνης τα βουνά, που στέκουν βουρκωμένα;
Δίχως χιόνια χιονίζοντας δίχως βροχή βροχιώνται
απ’ των κλεφτών τα κλάματα, δάκρυα και μοιρολόγια.
Εσκότωσαν τον Ζαχαριά, τον πρώτο καπετάνιο,
πούταν κολώνα στο Μωριά και φλάμπουρο στους Κάμπους…
Όσα χωριά τ’ ακούσανε όλα μαυροντυθήκαν κι ένα πουλάκι
κάθισε ψηλά στο μετερίζι κ’ έπαψε για να κελαηδεί,
μοιρολογάει και λέει: «Τ’ ακούτε οι Μπαρμπιτσιώτισσες και σεις καλοί λεβέντες;
Να μην αλλάξετε τη Λαμπρή τ’ άσπρα να μη φορέστε
σαν του κοράκου το φτερό βάλτε την φορεσιά σας
και να καθήστε φρόνιμα, μον’ σφίχτε την καρδιά σας».
Σαν τ’ άκουσαν οι Σύντροφοι έπεσαν να πεθάνουν
και μια μικρή μια λυγερή, μια πρώτη του ξαδέρφη
στο σταυροδρόμι κάθεται, στους κάμπους κι αγναντεύει,
όσοι διαβάτες που περνούν όλους τους διαρωτάει:
–Μην είδατε διαβάτες μου τον πρώτο μπουλουξή σας;
–Τι μας ρωτάς κοπέλα μου, τι θέλεις να σου ειπούμε;
Δέκα ντουφέκια του ‘ριξαν με ασημένια βόλια.
Τον Ζαχαριά τον σκότωσαν στον Πύργο του Κουκέα.
Εκεί θ’ ακούσεις κλάματα, βάγια και μοιρολόγια
Πώς κλαίνε οι Μανιάτισσες τον Πρώτο Καπετάνιο.
Ο θάνατος του Ζαχαρία Μπαρμπιτσιώτη σηματοδότησε το τέλος μιας σημαντικής περιόδου για την κλεφτουριά στη Μάνη και προκάλεσε αίσθηση στην ευρύτερη περιοχή. Ωστόσο, η μνήμη του δεν έσβησε. Αντίθετα, ο Μπαρμπιτσιώτης αναδείχθηκε σε μια ηρωική μορφή της τοπικής ιστορίας και της λαϊκής παράδοσης. Στα Τσέρια, ο πύργος όπου βρήκε τραγικό θάνατο στέκει ακόμα και σήμερα, φιλοξενώντας την προτομή του και αποτελώντας έναν διαχρονικό φόρο τιμής στον θρυλικό κλεφταρματολό.
Ο Ζαχαρίας Μπαρμπιτσιώτης δεν ήταν απλώς ένας κλέφτης ή ένας επαναστάτης. Ήταν μια ισχυρή προσωπικότητα που ενσάρκωσε το ανεξάρτητο πνεύμα και την ανυπότακτη φύση των Μανιατών. Η ιστορία του αποτελεί ένα σημαντικό κεφάλαιο στην πλούσια και αγωνιστική ιστορία της Μάνης, και η μνήμη του συνεχίζει να εμπνέει τις νεότερες γενιές. Ο θρύλος του Ζαχαρία Μπαρμπιτσιώτη ζει για πάντα στα βουνά που αγάπησε και για την ελευθερία των οποίων αγωνίστηκε.
Εκτενές άρθρο εδώ:https://neoskosmos.com/el/