Η μία απ΄τις κόρες του Λαγουδάκο επήρε τον Ποϊτιά Ξαρχάκο. Εκείνος εσκοτώθη στο Μπιζάνι το ΄12. Την άφησε χήρα με τον Αντώνη, το παιδί τους στην κοιλιά, ήτα δε ήτα ΄κοσαρισμένη.Από τότε μέχρι που επέθανε (δηλαδή 1912-1985) έζησε χήρα. Το τι τράβηξε από τους άλλους Βαϊθάτες δεν περιγράφεται. Μέχρι που της εβάζασι στην πόρτα της στάχτη τη νύχτα να ιδιούσι αν μπαίνει καένας ή βγαίνει από το σπίτι της. Η ψηλή ξανθιά , αγέρωχη Πόταινα έζησε ως τα τελευταία με το δικό της τρόπο.
Όταν πέρναγα την Βάθεια την έβλεπα μέσα στην ισόγεια καμαρούλα της. Την τελευταία φορά (1985,που ήταν 92 χρονών) τη βρήκα και την χαιρέτησα από την πόρτα.Μου λέει πως έχει πέσει από την ελιά, ενώ μάζευε ελιές αφού είχε ..ανέβει απάνου!!
“-Δε μπορού να μαζέψου και κάνα λάχανο. Άλλα έχου τη γριά και μου φέρνει η κακομοίρα.”
“- Ποιά γριά; Τη Λιάρα” , είπα εγώ βλέποντας την άλλη υπέργηρη-αγνώστου ηλικίας-Βαθειάτισσα να πλησιάζει στο σοκάκι αργά. ” Καλά εκείνη είναι μεγαλύτερη από σένα;”
“-Αμή, παιδάκι μου, εγώ έτσα γριά τήνε θυμούμαι, μου λέει η 92χρονη Πόταινα.
Φωτό με λειτουργία AI
Πηγή: Ξεχασμένοι & Ζωντανοί Θρύλοι του Ταινάρου .Κυριάκος Κάσσης-Έκδοση ” Ιχόρ” .Μάνη -Αθήνα 2000.
