Η ανάγκη να ενωθεί ο άνθρωπος με τον άνθρωπο, σε μια γη άγρια και κακοτράχαλη. Ρεματιές, χείμαρροι, ποτάμια που φούσκωναν τον χειμώνα και έκοβαν τη Μάνη στα δύο. Έτσι γεννήθηκαν Τα Πέτρινα γεφύρια του Γυθείου. Όχι απλά περάσματα. Μνημεία.
Ποιοι τα έχτισαν;
Πετροκτιστάδες και σμιλευτές της πέτρας. Μάστορες αόρατοι. Δημιούργησαν αριστουργήματα τέχνης και κομψότητας που άντεξαν αιώνες. Μνημεία λαϊκής αρχιτεκτονικής που στέκουν όρθια κάτω από κατεβασιές, πλημμύρες και τον χρόνο.
Καμάρες τοξοτές. Μονότοξα, δίτοξα, τρίτοξα, πολύτοξα. Τα Πέτρινα γεφύρια του Γυθείου δεν προσβάλλουν τον τόπο. Τον στολίζουν. Είναι πολύτιμα στολίδια, σημεία αναφοράς και λόγοι να ταξιδέψεις.
Τα Ποτάμια που τα γέννησαν
1. Ο Σμύνος – Μπαρδουνοπόταμος
Ο «Μακρύς Ποταμός» ξεκινά από τα σπλάχνα του Ταϋγέτου, στις πηγές της Αγίας Μαρίνας στην Άρνα. Διασχίζει όλα τα Μπαρδουνοχώρια και εκβάλλει στη θάλασσα, στην παραλία του Μαυροβουνίου.
Τα πέτρινα τοξοτά γεφύρια στον Μύλο Αγίου Νικολάου, στη Στάρα Προσηλίου και στο Αρχοντικό ανήκουν στον Δήμο Σμύνους.
Στα όρια του Δήμου Γυθείου στέκουν σήμερα δύο: στη Μοναχή Συκιά και στον Κάμπο Μαυροβουνίου.
2. Ο Αρδέλης
Έρχεται από τους Κουμάνους, περνά από την Τάραψα και εκβάλλει στη Σελινίτσα. Το τρίτοξο πέτρινο γεφύρι που ήταν στον δρόμο Γυθείου-Σκάλας χάθηκε σε μια τρομερή κατεβασιά τον Γενάρη του 1969. Το νερό πήρε πίσω αυτό που του ανήκε.
3. Οι Χείμαρροι του Βαθέος και των Καμαρών
Στην παραλία, στο Βαθύ και στις Καμάρες, οι χείμαρροι που εκβάλλουν εκεί έκαναν επιτακτικό το χτίσιμο γεφυριών. Για να μην κόβεται ο παράλιος δρόμος από το Γύθειο προς όλη την προσηλιακή Μάνη.
Έτσι έχουμε δύο γεφύρια στο Βαθύ και ένα στις Καμάρες.
Γιατί μας μαγνητίζουν ακόμα;
Γιατί Τα Πέτρινα γεφύρια του Γυθείου είναι η απόδειξη ότι η ανάγκη γίνεται τέχνη. Ότι ο άνθρωπος δεν δάμασε τη φύση. Την σεβάστηκε και χόρεψε μαζί της με πέτρα και καμάρα.
Είναι μνημεία χωρίς εισιτήριο. Στέκουν εκεί, βουβά, και περιμένουν το βλέμμα σου.
Κείμενο βασισμένο στο πρωτότυπο του Συμεών Χ. Χατζηχαραλάμπους, Δημοσιογράφου
