1844: Οι πρώτες βουλευτικές εκλογές του «μαύρου» ελληνικού κοινοβουλευτισμού.

Το 1844 η Ελλάδα γιόρταζε το πρώτο της Σύνταγμα, όμως η πρώτη απόπειρα εφαρμογής της δημοκρατίας στην πράξη εξελίχθηκε σε ένα απίστευτο χρονικό βίας και νοθείας. Οι πρώτες βουλευτικές εκλογές 1844 δεν διεξήχθησαν με επιχειρήματα, αλλά με όπλα, ληστές και «μαγικά» τεχνάσματα σε μια χώρα που προσπαθούσε ακόμα να βρει τα πατήματά της.

Η κατάσταση στη Μάνη: Κάλπες εν πλω και θρίλερ στην ψηφοφορία

Ιδιαίτερα στη Μάνη, η κατάσταση ξέφυγε από κάθε έλεγχο. Οι τοπικές αντιπαραθέσεις μετέτρεψαν την εκλογική διαδικασία σε θρίλερ: κάλπες ταξίδευαν κρυφά στην Αθήνα για να γλιτώσουν την καταστροφή, ενώ στο Γύθειο, η κυβέρνηση μετέφερε τις κάλπες στο βασιλικό κότερο «Γλαύξ», ώστε η διαλογή να γίνει εν πλω, μακριά από τα βλέμματα των μαρτύρων.

Στην Κίττα, ο παραλογισμός χτύπησε κόκκινο, καθώς στήθηκαν δύο διαφορετικές κάλπες από δύο διαφορετικά δημοτικά συμβούλια. Στη Λάγεια, η νοθεία πήρε άλλες διαστάσεις, καθώς κανείς δεν ψήφισε πραγματικά· τα ψηφοδέλτια τα έριξε στην κάλπη απευθείας η επιτροπή!

Λήσταρχοι και «ψηφοφόροι» από τον άλλο κόσμο

Ίσως η πιο σκοτεινή πλευρά στις πρώτες βουλευτικές εκλογές 1844 ήταν η επιστράτευση του υποκόσμου για τον εκφοβισμό των ψηφοφόρων.

• Στη Σπερχειάδα: Ο λήσταρχος Γιαταγάνας απειλούσε τους κατοίκους με πυρπόληση αν δεν ψήφιζαν τον κυβερνητικό συνδυασμό.

• Στις Καλτεζές: Επικηρυγμένοι ληστές χρησιμοποιήθηκαν από τον δήμαρχο για να τρομοκρατήσουν 600 πολίτες.

• Στον δήμο Φιλάνθου: Ο δήμαρχος παρουσίασε «δημιουργική στατιστική», εγγράφοντας στους καταλόγους παιδιά, πεθαμένους και φυλακισμένους, εκτοξεύοντας τους ψηφοφόρους από τους 742 στους 1.792.

Εκβιασμοί και πολιτική αυθαιρεσία

Η κυβέρνηση χρησιμοποίησε κάθε διαθέσιμο μέσο, από υποσχέσεις για απαλλαγή από τη στρατιωτική θητεία μέχρι συλλήψεις αντιπάλων για χρέη την ώρα της κάλπης. Οι καταγγελίες που έφτασαν στα ανάκτορα του Όθωνα ήταν τόσες, που ο βασιλιάς φέρεται να απελπίστηκε, αναβάλλοντας προσωρινά τη διαδικασία.

Συμπέρασμα

Οι πρώτες βουλευτικές εκλογές 1844 δεν αποτελούν απλώς ένα χρονικό παρανομίας, αλλά μια σκληρή υπενθύμιση του πόσο αιματηρός ήταν ο δρόμος για την καθιέρωση του ελληνικού κοινοβουλευτισμού. Η κληρονομιά αυτής της περιόδου σημάδεψε τη χώρα, δείχνοντας ότι η εδραίωση της δημοκρατίας απαιτούσε πολύ περισσότερο χρόνο και κόπο από την απλή υπογραφή ενός Συντάγματος.

Πηγή: “Οι Νυκλιάνοι”.Δημήτριος Β.Δημητράκος-Μεσίσκλης. σελ.175-179