Στο Τελευταίο τους Καθήκον: Τιμή και Δόξα στους Ήρωες που Έφυγαν Όρθιοι

Από Όμορφη Μάνη:

Στο Τελευταίο τους Καθήκον: Τιμή και Δόξα στους Ήρωες που Έφυγαν Όρθιοι

Υπάρχουν στιγμές που ο χρόνος παγώνει, η ανάσα κόβεται και η κοινωνία ολόκληρη σιωπά μπροστά στο μέγεθος της απόλυτης θυσίας. Τρεις ψυχές, τρεις άνθρωποι της διπλανής πόρτας, τρεις φύλακες άγγελοι των δασών, των χωριών και των νησιών μας, έδωσαν το πολυτιμότερο αγαθό την ώρα του καθήκοντος: την ίδια τους τη ζωή.

Μπήκαν στη μάχη όπως το έκαναν χιλιάδες φορές πριν. Με το βλέμμα σταθερό, την καρδιά γεμάτη αίσθηση καθήκοντος και το βάρος της ευθύνης στους ώμους τους. Δεν λογάριασαν τον κίνδυνο, δεν κοίταξαν το ρολόι, δεν έκαναν βήμα πίσω. Γιατί για έναν πυροσβέστη, η στολή δεν είναι απλώς ένα ρούχο· είναι όρκος ζωής, είναι υπόσχεση προς τον συνάνθρωπο, είναι η ίδια η ασπίδα της πατρίδας απέναντι στην πύρινη λαίλαπα.

Η Σιωπή από το Γύθειο και την Πάρο μέχρι την Κρήτη

Η φωτιά έσβησε, μα η στάχτη της αφήνει πίσω της ένα δυσαναπλήρωτρο κενό. Πώς να μιλήσεις για αυτούς τους ανθρώπους στον παρελθοντικό χρόνο; Πώς να χωρέσεις σε λέξεις τον πόνο των οικογενειών τους, των συναδέλφων τους, μιας ολόκληρης κοινωνίας που θρηνεί;

Από τη μαρτυρική Πάρο, όπου η γη δέχτηκε το βαρύ πλήγμα της καταστροφής και η μάχη δόθηκε μέχρις εσχάτων, μέχρι το Γύθειο που θρηνεί τον δικό του ήρωα στην πρώτη γραμμή, και το Ρέθυμνο όπου χάθηκαν δύο παλικάρια εγκλωβισμένα από τις φλόγες, ο χάρτης της πατρίδας έχει ποτιστεί με αίμα και ηρωισμό.

Έφυγαν κρατώντας ψηλά τη σημαία της τιμής. Έπεσαν πολεμώντας το στοιχειό της φωτιάς, εκεί ακριβώς όπου οι άλλοι τρέχουν να ξεφύγουν. Εκείνοι έτρεχαν προς τα μέσα. Αυτή είναι η διαφορά των ηρώων: επιλέγουν να σταθούν οδοφράγματα ανάμεσα στον κίνδυνο και σε εμάς.

Το Τελευταίο Αντίο

«Αδέλφια μας, λεβέντες μας,

Σήμερα η γη από την Πάρο και τη Μάνη μέχρι την Κρήτη, που τόσο αγαπήσατε και υπερασπιστήκατε με το ίδιο σας το αίμα, στέκεται προσοχή μπροστά σας. Αφήσατε πίσω σας άδεια καθίσματα στο τραπέζι, κενές θέσεις στα οχήματα, αλλά χαράξατε για πάντα το όνομά σας στις καρδιές μας με γράμματα από φωτιά και φως.

Η σειρήνα σταμάτησε να χτυπά για εσάς, μα ο αντίλαλος της λεβεντιάς σας θα αντηχεί για πάντα σε κάθε δάσος που πρασινίζει, σε κάθε σπίτι που σώθηκε, σε κάθε παιδί που μαθαίνει τι σημαίνει αυταπάρνηση. Ξεκουραστείτε τώρα. Η μάχη δόθηκε τίμια, μέχρι την τελευταία αναπνοή.

Δεν θα σας ξεχάσουμε ποτέ. Αθάνατοι.»

Αιώνια Ευγνωμοσύνη

Η μνήμη τους δεν θα χαθεί στον καπνό και στη λήθη. Οφείλουμε να στεκόμαστε ευλαβικά μπροστά στη μνήμη τους, κρατώντας ζωντανό το παράδειγμά τους. Κάθε φορά που αντικρίζουμε το εθνόσημο και το πυροσβεστικό εμβόλημα, θα θυμόμαστε εκείνους που δεν λύγισαν ποτέ.

Καλό ταξίδι στο φως, παλικάρια. Ουρανός και γη σας χρωιτούν ευγνωμοσύνη.