Στους πέτρινους οικισμούς της Μάνης, εκεί όπου το τοπίο μοιάζει να έχει παγώσει στον χρόνο, η Νάντια Σερεμετάκη κατάφερε να ξεκλειδώσει έναν κόσμο που παρέμενε αθέατος: τον κόσμο των αισθήσεων, της μνήμης και των άγραφων νόμων της καθημερινότητας.

Ρίζες στο Σταυρί

Η Κωνσταντίνα-Νάντια Σερεμετάκη, αν και ακαδημαϊκή πολίτης του κόσμου με πολυετή θητεία στα αμερικανικά πανεπιστήμια, κρατά την καταγωγή της από το Σταυρί της Μέσα Μάνης. Αυτή η διπλή ιδιότητα –της διεθνούς επιστήμονος και της γυναίκας που φέρει τις μνήμες του τόπου– είναι που καθιστά το έργο της μοναδικό. Για τη Σερεμετάκη, η Μάνη δεν είναι απλώς ο τόπος των προγόνων της, αλλά το θεμέλιο της θεωρητικής της σκέψης.

Μια διεθνής ακαδημαϊκή διαδρομή

Η Σερεμετάκη σπούδασε και δίδαξε για περισσότερες από δύο δεκαετίες στη Νέα Υόρκη, συνεργαζόμενη με κορυφαίους κοινωνικούς επιστήμονες. Η συνεισφορά της στην Ανθρωπολογία των Αισθήσεων την κατέστησε διεθνώς αναγνωρίσιμη, καθώς εισήγαγε μια νέα οπτική: ο πολιτισμός δεν καταγράφεται μόνο στα βιβλία, αλλά «εγγράφεται» πάνω στο σώμα μας και στις τελετουργίες που επιλέγουμε να διατηρήσουμε.

Το Συγγραφικό της Έργο: Ένας οδηγός για την ανθρώπινη εμπειρία

Το συγγραφικό της έργο αποτελεί σταθμό για όποιον θέλει να κατανοήσει βαθιά την ελληνική και ειδικότερα τη μανιάτικη κοινωνία. Μεταξύ των σημαντικότερων βιβλίων της περιλαμβάνονται:

• «Η Τελευταία Λέξη στης Ευρώπης τα Άκρα: Δι-Αίσθηση, Θάνατος, Γυναίκες»: Ίσως το πιο εμβληματικό της βιβλίο για τη Μάνη. Εδώ, αναλύει τα μοιρολόγια και τον ρόλο των γυναικών στον θάνατο, μετατρέποντας μια τοπική παράδοση σε ένα οικουμενικό μάθημα για την ανθρώπινη αξιοπρέπεια.

• «Παλιννόστηση Αισθήσεων: Αντίληψη και Μνήμη ως Υλική Κουλτούρα στη Σύγχρονη Εποχή»: Ένα έργο που εξετάζει πώς τα αντικείμενα και οι γεύσεις μας συνδέουν με το παρελθόν μας.

• «ΑναΓνωρίζοντας το Καθημερινό: Διαλογική Ανθρωπολογία, Θεωρία και Πράξη»: Εστιάζει στο πώς ο ερευνητής αλληλεπιδρά με τον τόπο και τους ανθρώπους του.

• «Διασχίζοντας το Σώμα: Πολιτισμός, Ιστορία και Φύλο στην Ελλάδα»: Μια διεισδυτική ματιά στη θέση της γυναίκας στην ελληνική κοινωνική δομή.

• «Εισαγωγή στην Πολιτισμική Ανθρωπολογία»: Ένα θεμελιώδες ακαδημαϊκό εγχειρίδιο.

• «Έλα στον Έρωτα»: Μια συλλογή που αποκαλύπτει και την ποιητική διάσταση της σκέψης της.

Πέρα από τα αμφιθέατρα: Η δράση «Γεύση και Μνήμη»

Η προσφορά της δεν περιορίζεται στα γραπτά. Με το πολυεπίπεδο συμπόσιο «Γεύση και Μνήμη», η Σερεμετάκη γεφυρώνει το χάσμα μεταξύ της επιστημονικής γνώσης και της βιωματικής εμπειρίας, προσκαλώντας μας να ανακαλύψουμε την ιστορία του τόπου μέσα από τις αισθήσεις μας.

Γιατί η Νάντια Σερεμετάκη αφορά κάθε φίλο της Μάνης

Αν αγαπάτε τη Μάνη, το έργο της Σερεμετάκη σας δίνει τα «κλειδιά» για να δείτε πίσω από την πέτρα των πύργων. Μας θυμίζει ότι η Μάνη δεν είναι ένας στατικός τόπος, αλλά ένας ζωντανός οργανισμός που αντέχει στο χρόνο ακριβώς επειδή οι άνθρωποί της ήξεραν –και ξέρουν– να «διαβάζουν» την ιστορία μέσα από τη ζωή.

Το άρθρο Νάντια Σερεμετάκη: Η «φωνή» της Μάνης στην παγκόσμια ανθρωπολογία εμφανίστηκε πρώτα στο Γνωρίστε την Όμορφη Μάνη .

Στην καρδιά της Μέσα Μάνης, σκαρφαλωμένο πάνω σε έναν λόφο, βρίσκεται το μικρό και γραφικό χωριό Σταυρί. Ένας τόπος που μοιάζει να έχει παγώσει στον χρόνο, με τις πετρόχτιστες κατοικίες και τους επιβλητικούς πύργους να αφηγούνται ιστορίες αιώνων. Ανάμεσα σε αυτά τα μνημεία της μανιάτικης αρχιτεκτονικής, ξεχωρίζει ένας ναός που αποτελεί κόσμημα για την περιοχή: ο Άγιος Βασίλειος.

Ένα Αρχιτεκτονικό Κόσμημα του 18ου Αιώνα

Ο ναός του Αγίου Βασιλείου, χτισμένος τον 18ο αιώνα, εντυπωσιάζει με την επιβλητική του παρουσία και την άριστη ποιότητα κατασκευής του. Οι τοίχοι του είναι χτισμένοι με καλοδουλεμένους, πελεκητούς λίθους, δείγμα της τέχνης των τοπικών μαστόρων. Το βλέμμα αιχμαλωτίζει αμέσως ο δεκάπλευρος τρούλος και η πεντάπλευρη αψίδα του ιερού, στοιχεία που προσδίδουν στον ναό έναν ιδιαίτερο χαρακτήρα.

Το Κωδωνοστάσιο που Αψηφά τον Χρόνο

Αυτό που κάνει τον Άγιο Βασίλειο ακόμα πιο ξεχωριστό είναι το πανύψηλο, πενταόροφο κωδωνοστάσιό του. Χρονολογείται από το 1836 και αποτελεί ένα αριστούργημα της λιθογλυπτικής. Ορθώνεται επιβλητικά δίπλα στον ναό και είναι ορατό από πολλά σημεία του οικισμού, λειτουργώντας ως φάρος που υποδηλώνει την παρουσία του χωριού.

Μια Εκκλησία Γεμάτη Ζωή

Πέρα από την αρχιτεκτονική του αξία, ο Άγιος Βασίλειος είναι ένας ζωντανός χώρος λατρείας, που κρατά ζωντανές τις παραδόσεις και τις μνήμες της περιοχής. Η περιήγηση στο εσωτερικό του προσφέρει μια αίσθηση ηρεμίας και κατάνυξης, ενώ οι ιστορίες των ντόπιων για τις τελετές και τους εορτασμούς που έχουν λάβει χώρα εκεί, δίνουν στον ναό μια πρόσθετη, ανθρώπινη διάσταση.

Επόμενη φορά που θα βρεθείτε στη Μάνη, αξίζει να κάνετε μια στάση στο Σταυρί και να ανακαλύψετε από κοντά την κρυμμένη ομορφιά του Αγίου Βασιλείου. Είναι μια εμπειρία που συνδυάζει την ιστορία, την τέχνη και την αυθεντική ατμόσφαιρα ενός τόπου που αντιστέκεται στον χρόνο.

Πηγή: Νικόλαος Δρανδάκης. Μάνη Λακωνία

Φωτογραφικό Υλικό:

Xάρτης:

Το άρθρο Αγίος Βασιλείος στο Σταυρί της Μάνης: Μια κρυμμένη ομορφιά. εμφανίστηκε πρώτα στο Γνωρίστε την Όμορφη Μάνη .

Φωλιασμένο στο νοτιότερο άκρο της χερσονήσου της Μάνης, στο οροπέδιο της Άνω Πούλας, βρίσκεται το Σταυρί, ένα μικρό και γραφικό χωριό που ανήκει στον Δήμο Ανατολικής Μάνης. Με μόλις 9 μόνιμους κατοίκους (απογραφή 2021), το Σταυρί είναι ένας χαρακτηρισμένος παραδοσιακός οικισμός που μαγεύει τον επισκέπτη με την αυθεντική μανιάτικη ατμόσφαιρά του.

Το χωριό απέχει περίπου 22 χιλιόμετρα από την Αρεόπολη και, παρά το μικρό του μέγεθος, διαθέτει κάποια σημεία ενδιαφέροντος για τους ντόπιους, όπως έναν παλιό λάκκο για τη συγκέντρωση νερού και εγκαταστάσεις για αθλητικές δραστηριότητες (γήπεδο ποδοσφαίρου και μπάσκετ).

Το όνομα “Σταυρί” δεν είναι τυχαίο. Προέρχεται από τη γεωγραφική του θέση, καθώς βρίσκεται σε ένα στρατηγικό σημείο, ένα σταυροδρόμι, στο σχετικά εύφορο οροπέδιο της Άνω Πούλας.  Ανέκαθεν, το Σταυρί αποτελούσε σημείο συνάντησης για τους κατοίκους της περιοχής. Στο παρελθόν, φιλοξενούσε το μοναδικό παντοπωλείο της περιοχής (του Σερεμετάκη), ενώ εκεί λειτούργησε ένας από τους πρώτους παραδοσιακούς ξενώνες της Μάνης, το “Tsitsiris Castle”. Επίσης, κατά καιρούς λειτουργούσαν καφενεία και εστιατόρια, ενισχύοντας τον ρόλο του ως κέντρο κοινωνικής ζωής.

Η ίδρυση του χωριού χρονολογείται στον Μεσαίωνα, αν και στην ευρύτερη περιοχή υπήρχαν αρχαίες πόλεις όπως η Ιππόλα Αθηνάς και η Μέσση. Κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας, το Σταυρί υπήρξε η έδρα ισχυρών οικογενειών της φάρας των Νικλιάνων, σε αντίθεση με τους “αχαμνόμερους” που κατοικούσαν συνήθως στα “ξεμόνια”, εκτός των χωριών. Η επιλογή αυτής της τοποθεσίας δεν ήταν τυχαία, καθώς προσέφερε ασφάλεια από επιδρομείς και εξασφάλιζε τα απαραίτητα για την επιβίωση.

Η ιστορία του Σταυρίου είναι βαθιά ριζωμένη στην τοπική παράδοση. Λίγο πριν το 1800, το χωριό συμπεριλήφθηκε στον κατάλογο του ποιητή Νηφάκη με τα 115 τοπωνύμια της Μάνης, ενώ αναφέρεται σε πάμπολλα μανιάτικα μοιρολόγια, υπογραμμίζοντας τη σημασία του στην προφορική ιστορία της περιοχής. Ωστόσο, τα τελευταία 100 χρόνια, παρατηρείται μια τάση φυγής των κατοίκων προς τις μεγάλες πόλεις ή τις κοντινές παράκτιες περιοχές.

Παρά το μικρό του μέγεθος, το Σταυρί διακρίνεται για την πολύ καλά συντηρημένη αρχιτεκτονική του. Τα πετρόκτιστα σπίτια είναι στενά και ψηλά, σαν μικροί πύργοι (πυργόσπιτα), ορθογώνιου σχήματος, με μικρά παράθυρα και πόρτες, που θυμίζουν φρούρια και περιστοιχίζουν τους κεντρικούς πύργους. Τα στενά σοκάκια είναι στρωμένα με πέτρα (καλντερίμια), και τα περισσότερα σπίτια έχουν επισκευαστεί ή ανακαινιστεί πλήρως, διατηρώντας τον παραδοσιακό τους χαρακτήρα με το χαρακτηριστικό παχύ χτίσιμο της πέτρας, τις χαμηλωμένες πόρτες και τα μικρά παράθυρα.

Οι περισσότεροι πύργοι του Σταυρίου διασώζονται σε άριστη κατάσταση, με κάποιους να έχουν αναπαλαιωθεί και άλλους να κατοικούνται ως μόνιμες ή εξοχικές κατοικίες. Ο πιο γνωστός είναι ο πύργος του Σερεμετάκη, που δεσπόζει στην είσοδο του χωριού.

Ένα χαρακτηριστικό δείγμα μανιάτικης αρχιτεκτονικής αποτελεί ο παραδοσιακός ξενώνας “Tsitsiris Castle”, χτισμένος γύρω στο 1820. Αν και λειτουργούσε μέχρι πρόσφατα, πλέον είναι κλειστός.

Το Σταυρί διαθέτει επίσης τρεις εκκλησίες:

• Την εκκλησία του Αγίου Νικολάου, τη μεγαλύτερη, στο κέντρο του χωριού.
• Την εκκλησία του Αγίου Βασιλείου, την παλαιότερη, στην είσοδο του χωριού, με μια παιδική χαρά δίπλα της. Στην είσοδο του ναού, υπήρχε μαρμάρινος κοσμήτης του 13ου αιώνα, υπογεγραμμένος από την “χηρή Γεοργίου του μάστορος”.
• Το εκκλησάκι του Αγίου Χαραλάμπους, το οποίο αναστηλώθηκε πρόσφατα χάρη στους κατοίκους.

Σε μικρή απόσταση από το Σταυρί, βρίσκεται ο ναός της Επισκοπής, ένα από τα σημαντικότερα Βυζαντινά μνημεία της Μάνης.

Η περιοχή γύρω από το Σταυρί είναι πλούσια σε ιστορικά μνημεία και φυσικές ομορφιές:

• Κάστρο της Μαΐνης: Ένα βυζαντινό κάστρο στην άκρη του ακρωτηρίου Τηγάνι, χτισμένο επί αυτοκράτορα Ιουστινιανού. Αποτέλεσε σημαντικό στρατιωτικό και θρησκευτικό κέντρο και έπαιξε κρίσιμο ρόλο στην απόκρουση των Βανδάλων το 467. Πρόκειται για μια ιδανική πεζοπορική διαδρομή, ειδικά τις πρωινές ώρες. Η πρόσβαση γίνεται οδικώς μέχρι το νεκροταφείο της Αγίας Κυριακής (περίπου 1 χλμ.) και στη συνέχεια πεζοπορικά (περίπου 2 χλμ.) μέσα από ένα μονοπάτι που διασχίζει το ακρωτήριο. Στη διαδρομή μπορείτε να θαυμάσετε παλιές αλυκές και να μυρίσετε άγριο θυμάρι και ρίγανη. Στην είσοδο του Κάστρου, αναζητήστε το “πάτημα του αλόγου της Πριγκιποπούλας”, ένα σημάδι στο βράχο που συνδέεται με τοπικό μύθο.

• Παναγία Αγήτρια: Ένα βυζαντινό σταυροειδές ξωκλήσι με τρούλο, κτισμένο δίπλα σε σπήλαιο, που χρονολογείται γύρω στο 1200. Διαθέτει μαρμάρινα ανάγλυφα, κίονες και σκαλιστά μοτίβα πουλιών στο πάτωμα. Παρόλο που οι αγιογραφίες είναι ξεθωριασμένες, φανερώνουν υψηλή τέχνη. Η διαδρομή από το Σταυρί μέχρι το εκκλησάκι (περίπου 2 χλμ.) είναι ευχάριστη και ιδανική για πρωινή πεζοπορία.

• Μέζαπος: Το παραθαλάσσιο χωριουδάκι του Μεζάπου, παλιό κρησφύγετο του πειρατή Σάσαρη, απέχει περίπου 3 χιλιόμετρα από το Σταυρί. Η διαδρομή προς αυτό προσφέρει υπέροχη θέα στη θάλασσα και στα “ξεμόνια”, καθώς και τα ερείπια βυζαντινών εκκλησιών, όπως του Αγίου Προκοπίου. Ο Μέζαπος διαθέτει δύο παραλίες, τη Χαλικιά και τον Κάτω Μέζαπο, καθώς και τον μόλο της Κουρκούς, ιδανικό για βουτιές. Στη Χαλικιά, προσβάσιμη με τα πόδια, μπορείτε να θαυμάσετε μεγάλες λευκές πέτρες και μια επισκέψιμη σπηλιά, ενώ στο βάθος διακρίνεται το Τηγάνι με το Κάστρο του. Στον Κάτω Μέζαπο, τα νερά είναι πεντακάθαρα, και ακολουθώντας ένα μονοπάτι, μπορείτε να επισκεφθείτε τον εγκαταλελειμμένο πύργο του πειρατή Σάσαρη. Στην Κουρκού, εκτός από τα καταπράσινα νερά, μπορείτε να απολαύσετε την πανέμορφη δύση του ηλίου με φόντο τη χερσόνησο Τηγάνι. Στο Μέζαπο λειτουργούν παραδοσιακές ταβέρνες, ενοικιαζόμενες κατοικίες και ξενοδοχείο.

Οι οικογένειες που κατοικούσαν στο Σταυρί ήταν οικογένειες Νικλιάνων, και η κάθε μία διέθετε τον δικό της πύργο, σημάδι της ισχύος τους ανά τους αιώνες. Οι Νικλιάνικες οικογένειες συνήθιζαν να ζουν μαζί για λόγους ασφαλείας.

Τα πιο γνωστά επώνυμα του χωριού σήμερα είναι:

• Σουκαράς
• Σερεμετάκης
• Κανακάκης
• Κοκοράκης
• Κυρίμης
• Ψικάκος ή Ψυκάκος
• Γεωργακαράκος
• Παρασκευάκος
• Κωνσταντάκος
• Στεφανάκος
• Παπαδάκης
• Γεωργουλάκος
• Φαβατάς
• Ντούβας

Μια πτυχή για την οποία οι κάτοικοι του Σταυρίου εξακολουθούν να είναι περήφανοι είναι ότι ποτέ δεν έχει πωληθεί σπίτι ή χωράφι σε “ξένο”, δηλαδή σε κάποιον που δεν έχει κάποιου είδους συγγενική σχέση με τους ντόπιους. Αυτό υπογραμμίζει τους ισχυρούς οικογενειακούς και κοινοτικούς δεσμούς που διατηρούνται στο χωριό.

Με πηγές από την Βικιπαιδεία

Σχετικό άρθρο: Το Κάστρο και η Βασιλοπούλα στο Τηγάνι της Μάνης

Το άρθρο Σταυρί Μάνης: Ένα Μικρό Χωριό με Μεγάλη Ιστορία και Αρχιτεκτονική Ομορφιά εμφανίστηκε πρώτα στο Γνωρίστε την Όμορφη Μάνη .

      Στο μικρό Σταυρί, (οικισμός στο Κατωπάγκι της αποσκιερής Μέσα Μάνης), υπήρχε ένα μαγαζί που έμοιαζε να έχει ξεπηδήσει από σελίδες παραμυθιού. Ήταν το βασίλειο του Γιώργου του Σερεμετάκη, ενός άντρα μετρίου αναστήματος, με ένα πρόσωπο κοκκινωπό και σμιλεμένο από τον ήλιο και τις έγνοιες, που όμως έκρυβε μια πηγαία αίσθηση του χιούμορ. Σε μια εποχή που το αυτοκίνητο ήταν σπάνιο και κάθε μετακίνηση ένα μικρό ταξίδι, το μαγαζί του ήταν ένα εμπόριο θαυμάτων.

Μόλις περνούσες το κατώφλι, αισθανόσουν σαν να έμπαινες σε μια κιβωτό. Στα ράφια, ξύλινα και γεμάτα ιστορίες, στοιβάζονταν τα πάντα. Μια καρφίτσα λαμπερή δίπλα σε χοντρές στόφες που περίμεναν να γίνουν ζεστά ρούχα για τους χειμώνες της Μάνης. Λίγο πιο πέρα, εργαλεία για τη σκληρή δουλειά στα χωράφια και, ναι, ακόμα και καραμπίνες για τους άντρες που κυνηγούσαν στις απόκρημνες πλαγιές. Λόγω της μοναδικής του θέσης, κάποιες φορές οι τιμές μπορεί να ήταν “τσιμπημένες”, ένα αναπόφευκτο τίμημα για την ευκολία να βρίσκεις τα πάντα σε ένα μέρος. Το άρωμα από τα διάφορα εμπορεύματα μπλεκόταν δημιουργώντας μια μοναδική, οικεία μυρωδιά.

Στο πίσω μέρος του μαγαζιού, σαν μια ζεστή αγκαλιά, απλωνόταν το καφενείο-ουζερί της κυρίας Άννας Σερεμετάκη. Εκεί, ο αχνιστός καφές ξυπνούσε τις αισθήσεις και το ούζο άνοιγε τις καρδιές στις ιστορίες και τα γέλια. Και ανάμεσα σε όλα αυτά, ο ίδιος ο Γιώργος, με το χαρακτηριστικό του χαμόγελο, συνήθιζε να αφήνει να πέσουν οι ατάκες του, που έκαναν τους θαμώνες να γελούν. Δύο ήταν οι αγαπημένες του: “Για ούζο με μεζεδάκι, μόνο στου Σερεμετάκη!” έλεγε με νόημα, και όταν κάποιος ζητούσε κάτι που δεν έβλεπε, απαντούσε με ένα σκανδαλιάρικο “Ό,τι δεν βλέπετε, να το ζητάτε!”. Και σαν μια γλυκιά μελωδία, ερχόταν το περίφημο ρυζόγαλο της κυρίας Άννας, μια κρεμώδης παρηγοριά για τις ψυχές των ανθρώπων.

Το καφενείο γέμιζε από τους κυνηγούς που κατέβαιναν από τα βουνά (κυρίως από τα πυργάκια), κουβαλώντας στις πλάτες τους την άγρια ομορφιά της Μάνης και στις φωνές τους τις ηχώ των λαγών και των πουλιών. Έρχονταν για τον καφέ, για μια κουβέντα, για να ξαποστάσουν και να νιώσουν τη ζεστασιά της κοινότητας. Συχνά, οι συζητήσεις τους άναβαν για το ποιος είχε την καλύτερη “καρτεριά” ή ποιος πέτυχε το μεγαλύτερο θήραμα, οδηγώντας σε φιλικές φιλονικίες που έδιναν μια ιδιαίτερη ζωντάνια στην ατμόσφαιρα. Παρά τις κάποιες φορές “τσιμπημένες” τιμές, όλοι γνώριζαν την αξία του να βρίσκεις τα πάντα σε ένα μέρος και εκτιμούσαν την εξυπηρέτηση του Γιώργου.

Έτσι, το μαγαζί του Γιώργου και το καφενείο της Άννας δεν ήταν απλώς ένα μέρος για ψώνια ή για έναν καφέ. Ήταν ο ζωντανός πυρήνας του μικρού Σταυριού, στο Κατωπάγκι, ένα σημείο όπου οι ανάγκες συναντούσαν τη φιλία, όπου η καθημερινότητα γινόταν μια μικρή γιορτή, χάρη και στο αστείρευτο χιούμορ του κυρίου Γιώργου και την ζεστή φιλοξενία της κυρίας Άννας. Ήταν, με τα λόγια της σημερινής εποχής, ένα σούπερ μάρκετ στα Κατούγια Πύργου της Μάνης, αλλά με μια ψυχή, μια καρδιά που χτυπούσε στον ρυθμό της ίδιας της ζωής και ένα πνεύμα γεμάτο ζωντάνια, όπου ακόμα και οι μικρές αντιπαραθέσεις έδεναν την κοινότητα πιο σφιχτά.

Όμως ο χρόνος κυλάει αμείλικτος. Με το ταξίδι του κυρ Γιώργου και της κυρίας Άννας στην αιωνιότητα και την αλλαγή της εποχής – τα αυτοκίνητα που έκαναν τις αποστάσεις μικρότερες, η τεχνολογική επανάσταση που έφερε νέους τρόπους ζωής, και τα μεγάλα καταστήματα που άπλωσαν τη σκιά τους παντού – ο τόπος σιγά σιγά ερήμωσε. Εκείνο το ζωντανό πολύχρωμο σκηνικό έγινε μια γλυκιά ανάμνηση του χτες, μια ιστορία που ψιθυρίζεται πια σαν τον αέρα που σφυρίζει ανάμεσα στους πέτρινους πύργους της Μάνης.

 Κείμενο-Φωτό: Όμορφη Μάνη ( αφιερωμένο  στον Θοδωρή Σερεμετάκη του Βασιλείου, έναν φίλο που ” έφυγε ” νωρίς!!)

[su_gmap address=”Σταυρί Λακωνίας”]

Το άρθρο Για ούζο με μεζεδάκι, μόνο στου Σερεμετάκη…!!! εμφανίστηκε πρώτα στο Γνωρίστε την Όμορφη Μάνη .