Φανταστείτε: στα μυκηναϊκά χρόνια, λένε πως στην ίδια αυτή θέση όπου σήμερα στέκει το Σκουτάρι, άκμαζε μια πόλη με το όνομα Βορθόνα, που τώρα σιωπηλά αναπαύεται στα βάθη του κόλπου, σαν ένας χαμένος θρύλος. Αργότερα, στην αρχαία Ελλάδα, η περιοχή πήρε το όνομα Ασίνη, μια σπαρτιατική πόλη που δεν δίστασε να αντισταθεί στον ίδιο τον Φίλιππο Ε’ της Μακεδονίας το 218 π.Χ., αποδεικνύοντας την ανθεκτικότητα των κατοίκων της.
Η ιστορία κάνει ένα μεγάλο άλμα στον χρόνο, στο ταραγμένο 1453, όταν η Κωνσταντινούπολη έπεσε στους Οθωμανούς. Τότε, πρόσφυγες από το σκουταριανό προάστιο της Πόλης βρήκαν καταφύγιο εδώ, δίνοντας στο νέο τους σπίτι το οικείο όνομα: Σκουτάρι. Σε αντίθεση με την υπόλοιπη Ελλάδα, η Μάνη έμεινε ελεύθερη, και τον 17ο και 18ο αιώνα, το Σκουτάρι έγινε ένα άγριο καταφύγιο πειρατών, που συναγωνίζονταν το γειτονικό Οίτυλο.
Οι Οθωμανοί δεν άφησαν όμως τους Μανιάτες στην ησυχία τους. Το 1770, έφτασαν έξω από τον πύργο της ισχυρής οικογένειας των Γρηγοράκηδων στο Σκουτάρι και, μετά από τρεις ημέρες πολιορκίας, ανατίναξαν το οχυρό με μπαρούτι. Όμως, η εκδίκηση δεν άργησε να έρθει: ο οθωμανικός στρατός συνετρίβη λίγο αργότερα στη Μάχη της Βρωμοπηγάδας, έξω από το Σκουτάρι, αναγκάζοντάς τους να εγκαταλείψουν τη Μάνη. Μια νέα προσπάθεια το 1815 έμελλε να έχει την ίδια άδοξη κατάληξη για τους Οθωμανούς.
Όταν το 1832 η Ελλάδα αναγνωρίστηκε ως ανεξάρτητο κράτος, το Σκουτάρι έγινε περήφανο κομμάτι της. Ακόμα και κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, γνώρισε την κατοχή από τους Γερμανούς και τους Ιταλούς.
Σήμερα, το Σκουτάρι σκαρφαλώνει αμφιθεατρικά σε έναν καταπράσινο λόφο, μόλις 50 μέτρα πάνω από το αστραφτερό γαλάζιο του ομώνυμου κόλπου. Από εδώ, η θέα απλώνεται μαγευτικά, αγκαλιάζοντας ελαιώνες που λικνίζονται στο αεράκι, γεωργικές εκτάσεις που μοσχοβολούν και ήσυχους βοσκότοπους.
Μόλις λίγα χιλιόμετρα μακριά, το Γύθειο (18,10 χλμ.) και η Αρεόπολη (18,75 χλμ.) προσφέρουν μια αίσθηση σύνδεσης με τον ευρύτερο κόσμο, ενώ τα γειτονικά χωριά, τα Καλύβια, ο Παρασυρός και ο φιλόξενος Κότρωνας, συνθέτουν μια αρμονική τοπική κοινότητα. Ο περιφερειακός δρόμος, σαν μια αόρατη κλωστή, ενώνει το μυστηριακό ακρωτήριο Ταίναρο με το ζωντανό Γύθειο, περνώντας από τον Κότρωνα, κάνοντας το Σκουτάρι ένα γοητευτικό σταυροδρόμι.
Κατηφορίζοντας από το χωριό, ο Κόλπος του Σκουταρίου απλώνεται σαν μια γαλήνια αγκαλιά, στολισμένος με παραλίες που προσκαλούν σε στιγμές χαλάρωσης και βραχώδεις ακτές που κρύβουν μικρούς θησαυρούς. Στους πρόποδες του λόφου, η αμμώδης παραλία Καλαμάκια, η ιστορική Βορδόνα και η γραφική Αγία Βαρβάρα αποτελούν πόλους έλξης για όσους αναζητούν την ηρεμία δίπλα στο κύμα. Στο βάθος, τα βουνά Αραβίκια και ο λόφος Αγριλοτή στέκουν σαν σιωπηλοί φρουροί, πλαισιώνοντας αυτό το όμορφο σκηνικό.
Φωτογραφικό Υλικό:
Χάρτης:
Κείμενο-Φωτό: Όμορφη Μάνη
